Wizyta techniczna zespołu Spółki Trasa Łagiewnicka na budowie najdłuższego tunelu kolejowego w Polsce
W minionym tygodniu Zarząd oraz zespół inżynierski Spółki Trasa Łagiewnicka odwiedzili plac budowy najdłuższego tunelu kolejowego w Polsce. Celem wizyty była obserwacja pracy maszyny drążącej TBM i zaplecza budowy w kontekście rozwiązań technologicznych rekomendowanych dla planowanych Tras Zwierzynieckiej i Pychowickiej.
Wizyta odbyła się w Męcinie (powiat limanowski), gdzie powstaje tunel o długości blisko 3,7 km. Nasz zespół miał okazję obserwować pracę tarczy TBM „Jadwiga” – potężnej maszyny drążącej główną nitkę tunelu. Równolegle działa mniejsza, siostrzana tarcza „Kinga”, odpowiedzialna za wykonanie tunelu ewakuacyjnego.
Praca maszyn TBM przypomina działanie „podziemnego kombajnu”. Urządzenie w jednym, ciągłym procesie:
drąży grunt i skały,
transportuje urobek na powierzchnię,
montuje szczelną obudowę tunelu z prefabrykowanych pierścieni betonowych.
Równocześnie na powierzchni prowadzona jest produkcja betonowych pierścieni, które są transportowane do wnętrza tunelu i tworzą jego docelową konstrukcję.
Bezpośrednia obserwacja tego procesu pozwala lepiej przygotować się do wymagań technicznych związanych z drążeniem tunelu w zróżnicowanych warunkach geologicznych, a także odpowiednio zaplanować zaplecze budowy tak, aby zminimalizować uciążliwości dla mieszkańców.
Dlaczego technologia TBM jest optymalna dla przyszłych inwestycji?
Wnioski z wizyty są kluczowe dla przygotowania dokumentacji budowlanej Tras Zwierzynieckiej i Pychowickiej. Realizacja tych odcinków wymaga pokonania istotnych barier terenowych, takich jak Wzgórze św. Bronisławy oraz koryto Wisły. Wielowariantowe analizy ekspertów wskazują TBM jako metodę najskuteczniejszą z kilku kluczowych powodów:
Bezpieczeństwo i stabilność: Metoda TBM jest najbezpieczniejsza dla stabilności gruntu i istniejącej zabudowy. Maszyna natychmiast po wydrążeniu fragmentu montuje prefabrykowaną obudowę z niezwykle wytrzymałych pierścieni betonowych (tubingów). Tworzy to szczelną i stabilną konstrukcję, idealną dla trudnych warunków wodno-gruntowych w rejonie Wisły.
Uniwersalność: Jedna tarcza pozwala na sprawne i bezpieczne drążenie w skrajnie różnych warunkach – zarówno w twardej skale, jak i w gruntach miękkich czy nawodnionych.
Efektywność ekonomiczna: Choć technologia ta wiąże się z wysokimi kosztami początkowymi, gwarantuje najwyższą precyzję i tempo prac. Praca w trybie ciągłym minimalizuje ryzyko opóźnień i zapewnia trwałość konstrukcji, co w długiej perspektywie jest rozwiązaniem najbardziej uzasadnionym ekonomicznie.
Kluczowe korzyści dla mieszkańców i środowiska
Wybór metody drążonej to także odpowiedź na potrzeby zgłaszane przez mieszkańców Krakowa i organizacje społeczne podczas konsultacji społecznych:
Ochrona przyrody i krajobrazu: zastosowanie technologii drążonej pod Wzgórzem św. Bronisławy oraz pod dnem Wisły pozwala na zachowanie naturalnego ukształtowania terenu i uniknięcie ingerencji w cenne ekosystemy. Eksperci wskazują to rozwiązanie jako najbardziej przyjazne dla środowiska.
Minimalizacja uciążliwości: nowoczesne tarcze TBM są projektowane tak, aby proces drążenia nie generował nadmiernego hałasu ani drgań, w przeciwieństwie do metody górniczej polegającej na odspajaniu skał przy użyciu materiałów wybuchowych.
Logistyka w mieście: doświadczenia z Męciny pokazują, jak ważne jest precyzyjne zaprojektowanie zaplecza budowy oraz transportu materiałów i urządzeń, aby zminimalizować uciążliwości dla mieszkańców.
Wizyty techniczne, takie jak ta w Męcinie, stanowią istotny element stałego podnoszenia kompetencji pracowników Spółki Trasa Łagiewnicka. Zdobyta wiedza przekłada się na rzetelne wsparcie merytoryczne dla decyzji władz Miasta Krakowa dotyczących rozwoju nowoczesnego i zrównoważonego systemu transportowego.
